Uğur Mumcu : 24 Ocak 1993 Pazar

Günlerden 24 Ocak 1993
Pazar günü.

Rahmetli babacığım öğlene doğru aradı.
O zaman evliyim,
Hazar 5 yaşında,
Kahvaltımızı bitirmişiz,
Evlerimiz yakın.

Öğlen bir şey yapmayın da,
Sizi lahmacun yemeye Burak Kebap’a götüreyim dedi.
Kazasker’de oturuyoruz,
Burak Kebap çok yakın.

Hazar çok sevindi,
Bayılıyor lahmacuna,
Tamam dedik.

Saat 12 ye doğru babam aradı, haydi çıkıyoruz diye,
Çıktık, oturduk, lahmacunları söyledik, bekliyoruz.
Bu arada televizyonda bir haber,

Uğur Mumcu arabasına konan bir bomba ile öldürüldü.

Hepimiz ama o anda orada yemek yiyen, bekleyen herkes yemek yemeyi bıraktı.
Hepimiz Televizyonun karşısına geçtik.
Ve izlemeye başladık.

Benim babam bir sosyal demokrattı,
Uğur Mumcu’yu çok severdi,
Keza ben çok severdim.
Uyuştuk, tek kelime edemedik.

Babam hemen eve gidiyoruz dedi,
Çıktık lokantadan eve koştuk.
Haberleri oradan izlemeye devam ettik.

Uğur Mumcu bizler için bir efsaneydi.
Korkusuz, muhteşem yazılar yazan, araştırmacı bir kişilikti.
Birçok kişi katledildi, birçok aydın, birçok bilim adamı, birçok yazar
Ama Uğur Mumcu bir başkaydı.
Onun Sakıncalı Piyadesini okumayan var mıdır bilmiyorum.

Ve o günden sonra Uğur Mumcu hiç unutulmadı.
Yazdıklarının hepsine o gün,
Türkiye’de böyle şeyler olmaz diyenler
Hepsinin nasıl gerçekleştiğini bizzat yaşadı ve yaşıyor.

Onun yazılarını, fikirlerini unutmak olanaksız.
O yüzden 100 yıl da geçse,
Onu sevenler asla ve asla onu unutmayacak ve
Nesilden nesle yaşatacaktır.