Asker mektubu

Mektup
Artık neredeyse hiç kullanmadığımız bir şey,
Yerini teknoloji aldı.
Kağıt, kalem, zarf yok artık..
Mail, mesaj, hatta görüntülü aramalar var artık…

Şimdi özellikle bilgisayarın yeni yeni konuşulduğu zamanlar,
Ben 1983 de Isparta’da
40. Piyade Alayında
Avcı Er olarak yaptım askerliğimi,
Şansımıza 4 ay kısa dönem çıkmıştı, onun da sonuncusunu yakalamıştım.
Bizden sonra kalktı 4 ay kısa dönem askerlik.

O zamanlar dediğim gibi teknoloji falan yok,
Sevdiklerimizden, ailemizden alabileceğimiz tek yol,
MEKTUP.

Ve o mektup olayı öyle önemli bir olay ki,

Her akşam mıntıka temizliği ile sabah başlayan eğitimler,
Yemek yenmeden önce, bir araya toplanarak,
Mektupların dağıtıldığı zamana kadar sürer.

Artık yorgunsundur, acıkmışsındır,
Herkes daire şeklinde oturur,
Çavuş veya Onbaşı ortaya çıkar,
Elinde bir sürü MEKTUP.

Başlar okumaya,
Mektubu gelen kalkar alır, çıkar daireden.

Orada o anda mektubun nasıl önemli olduğunu anlarsın.
Heyecanla adını beklersin,
Bana mektup var mı acaba, benim adım okunacak mı diye.

Onbaşının elindeki zarflar bitene kadar,
Son zarfa kadar heyecanın hiç bitmez.
Son zarf okunur.

Mektubu gelenler mutlu,
Gelmeyenler hüzünlü ayrılır.
Yarın aynı saatte, yine bekleyecektir.

O yüzden Asker Mektubu dedin mi,
Duracaksın.
Çünkü gerçekten seni orada ayakta tutan şeylerden birisidir.

Bazen bazıları iki üç mektup birden alır,
İster istemez kıskanırsın,

Şimdi bu yazdıklarımı okuyan gençler
Eminim yok artık demişlerdir 🙂
Ama öyleydi …

Sevgilerimle,