Bugünlerde yaşantımızı KELEBEKLERE benzetiyorum…

Neden ve Nasıl mı?

Kadınları öldürüyoruz, şiddet uyguluyoruz, çalışmasınlar istiyoruz, ikinci, üçüncü sınıf muamelesi yapıyoruz.

Sonra KADINLAR günü geliyor…

Sanki bunları yapan biz değilmişiz gibi davranıyoruz.

Çocuklarımızı okutmuyoruz, eğitmiyoruz, doğru dürüst öğretmiyoruz, evlere mahkum, ellerinde bilgisayarlar, cep telefonlar, sokak arkadaşı ne, sokak oyunu ne bilmeden yaşatıyoruz, küçücük yaşlarda iş yerlerinde çalıştırıyoruz..

Sonra ÇOCUK Bayramı geliyor..

Bunları sanki biz yapmıyoruz.

Sevgilimizi kıskanıyoruz, aldatıyoruz, sevgimizi göstermiyoruz, değer vermiyoruz.

Sonra SEVGİLİLER GÜNÜ geliyor.

O insanlar sanki bizler değiliz.

Annemize 364 gün mükemmel anıyoruz, sanki bir dakika yalnız bırakmıyoruz, sanki her gün arayıp soruyoruz.

Ama ANNELER günü geliyor…

Hepimizde bir ANNE söylemleri. Güzel Annem, Canım Annem, ne zamana kadar,ertesi güne kadar…

Şimdi İşçi bayramı geliyor, 1 MAYIS..

Düne kadar işçimizin hiç bir isteğine kulak asmayan bizler, 1 Mayıs günü müthiş duyarlı olacağız.

hepimiz İşçiden yana olacağız, ne şiirler, ne fotoğraflar, ne videolar paylaşacağız, 2 Mayıs’a kadar.

Sonra yaşantımıza devam…

Velhasıl kelam….

Biz aslında KELEBEKLER gibiyiz, olayları sadece 1 GÜN yaşıyoruz ve O GÜN yaşıyoruz….

Sonra …

Sanki o gün hiç yaşanmamış gibi yaşamımıza devam ediyoruz …